Terug / Huiswerk bekijken

onderstaand vind je de inhoud van het door jou gekozen huiswerk!
Maurice de Hond
Taal:
Geboren: 08-10-1947
 
Kwaliteit van het verslag:
Beoordeling: 0.0/5
(0 stemmen geplaatst)
Dankzij de snelheid van het licht
door Maurice de Hond

Dankzij de snelheid van het licht



Maurice de Hond heeft een spraakmakend boek over technologie geschreven. In Dankzij de snelheid van het licht' schrijft hij over het verleden en heden, maar vooral de toekomst van de computer in onze samenleving.

Het boek is geschreven vanuit de Nederlandse situatie en bevat veel voorbeelden uit het Nederlandse bedrijfsleven. De schrijver weet waarover hij het heeft: De Hond heeft veel ervaring met automatisering en met computers, waarbij hij op menig succes terug kan zien. De bedrijven waarvoor hij heeft gewerkt, zijn het bureau voor markonderzoek Inter/View, Vendex en Gouden Gids (inderdaad, de Gouden Gids op disk, cd-rom en Internet komen uit zijn koker). Momenteel werkt hij voor het uitgeversconcern Wegener als directeur Informatie Technologie en Nieuwe Media.

Een regelmatig verblijf in de Verenigde Staten en een goede kennis van de technische ontwikkelingen vormen de basis van dit boek1. Daarbij staat het gebruik van technologie centraal en niet de techniek zelf.

Het boek bestaat uit drie delen. In het eerste deel staan de ontwikkelingen van computers van 1945 tot 1985 op heldere wijze beschreven: de pc-geschiedenis in zakformaat. Het tweede deel bestrijkt de periode van 1985 tot 2005. Op basis van de ontwikkelingen in de laatste tien jaar blijkt De Hond in staat ook de ontwikkelingen voor de komende tien jaar duidelijk te kunnen beschrijven. De lezer vindt hierin veel herkenbaars en weinig koffiedik. Vanaf 2005 - het derde deel - wordt het echter hachelijk, want veel schrijvers zouden hier hun vingers niet durven branden. De visie van De Hond is echter beslist de moeite van het lezen waard: Wat moeten we in Nederland doen om de ontwikkelingen te kunnen blijven volgen? Maurice de Hond heeft hierover duidelijke en in elk geval prikkelende idee‰n. Hopelijk zal Dankzij de snelheid van het licht' in Nederland een baanbrekend boek blijken te zijn.

Het boek zou in mijn ogen verplichte kost moeten zijn voor schoolleiders en beleidsontwikkelaars in het Nederlandse onderwijs. Dan komen ze vanzelf de mening van Maurice de Hond over het Nederlandse onderwijs tegen, die verderop integraal wordt geciteerd2.

Zoals informatici weten, moet je zelf regelmatig met een computer werken, om de mogelijkheden van het apparaat te (leren) kennen. Teveel schoolleiders en beleidsmakers kunnen dit echter niet. Een mooi voorbeeld hiervan was Deetman in de tijd dat hij minister van onderwijs was. In het laatste jaar van zijn ministerschap las ik dat hij pas een PC op zijn bureau' had gekregen. De Hond noemt dit soort mensen digibeten'. Voor hen is dit boek, onder meer, bedoeld. De Hond is van mening, dat het Nederlandse onderwijs over het algemeen beter is in het kijken naar het verleden dan naar de toekomst. Dat is een mening, die ik kan onderschrijven. Het bewijs vinden we bijvoorbeeld in het feit, dat op scholen wel het vak geschiedenis', maar niet een vak technologie' wordt gegeven.

Voor degenen die het boek (nog) niet kennen Šn voor degenen, die zelf een directie bestaande uit digibeten hebben, volgen hieronder de bladzijden over het onderwijs. Hopelijk leiden ze op scholen tot pittige discussies over de idee‰n van De Hond. En vervolgens tot een andere kijk op technologie in onderwijs.



¯Opleiden voor de eenentwintigste eeuw®

¯Het Nederlandse onderwijssysteem is amper aangepast aan de moderne tijd. Zowel wat betreft de inhoud als wat betreft hulpmiddelen wordt er op geen enkele wijze aansluiting met onze tijd geboden. Het is onthutsend om te moeten vaststellen dat je anno 1996 van school kunt komen zonder te kunnen typen. En de ervaringen die leerlingen met PC's opdoen, blijven zeer beperkt. Op lagere scholen en middelbare scholen staat het aantal computers ten opzichte van het aantal leerlingen ongeveer als ‚‚n tot dertig. Op HBO-scholen en universiteiten is de situatie wel beter, maar ook daar zien we dat een groot deel van de docenten digibeet is. Op basis van deze observaties zeg ik wel eens gekscherend dat het Nederlandse onderwijssysteem opleidt voor de arbeidsmarkt van de jaren zestig.

Terwijl jongeren door televisie, videorecorders, spel- en personal computers thuis (vaak onbewust) opgeleid worden om interactief met audiovisueel materiaal om te gaan (kinderen kunnen al heel jong de essenti‰le handelingen verrichten om de tv te bedienen), doet men op school of de wereld vooral uit boeken en papier bestaat. Men geeft nog rustig dertig of meer leerlingen les met behulp van een bord en een krijtje. Alsof lezen de ultieme wijze is van kennisoverdracht.

De beste kans die een kind heeft om zich voor te bereiden op de toekomst, ligt thuis. Als pa en moe tenminste zo gek zijn om een PC beschikbaar te stellen aan de kinderen. Maar in zo'n zestig tot zeventig procent van de gevallen vertrouwen ouders hun kinderen helaas volledig toe aan het verouderde onderwijssysteem.®



¯Waarom kan een deel van de stof niet met audiovisuele hulpmiddelen worden onderwezen? Ik heb op de televisie meerdere populaire onderwijsseries gezien, waarbij basiskennis over bijvoorbeeld natuurkunde, aardrijkskunde, scheikunde en biologie zeer goed en illustratief werd overgedragen. Audiovisuele informatieoverdracht spreekt jongeren meer aan dan droge klassikale toespraken van een docent.

Waarom heeft een leerling van de basisschool geen rapportcijfer voor typen? Moet dat alleen aan het particulier initiatief worden overgelaten, net als leren autorijden?

En waarom zou een leerling van dertien jaar niet moeten leren omgaan met een tekstverwerker, spreadsheet en Internet? Zijn die vaardigheden niet belangrijker dan een deel van de vakken die leerlingen nu krijgen? En waarom zouden we ook niet computergestuurde hulptechnieken gebruiken om bepaalde stof over te brengen, en via individuele technieken het niveau van de informatie en opdrachten aanpassen aan het niveau van de leerling?

Als het nu een kwestie van geld was, dan zou ik het nog een beetje kunnen begrijpen. (Vermoedelijk zou dan vanuit het bedrijfsleven de mogelijkheid geboden kunnen worden om de problemen met hardware ruim op te lossen.) Maar er zijn velen in de onderwijswereld die datgene wat ik hierboven beschreven heb als waanzin of nieuwlichterij beschouwen. Dat zijn de mensen die zelf doorgaans weinig ervaring met PC's hebben, die zelf graag lezen en opgegroeid zijn zonder televisie, en die zich niet kunnen verplaatsen in de jeugd van vandaag. Daardoor komt het dat op veel scholen PC's alleen gebruikt worden voor de administratie.®



¯Ik vind dat het Nederlandse onderwijssysteem zich snel moet richten op de geschetste toekomstige ontwikkelingen. In het Digi-Deltaplan zal ik dit nog ruim belichten. Maar als vader zou ik het zekere voor het onzekere nemen, en zorgen dat kinderen al jong met computers in aanraking komen. Eerst de spelcomputer, later met de Personal Computer. Belangrijk daarbij is dat er naast de spelletjes ook Nederlandstalige educatieve software wordt aangeschaft. Er zijn diverse programma's beschikbaar op het terrein van rekenen, lezen en topografie. En als u een CD-ROM-speler op het apparaat hebt, kunt u diverse educatieve CD-ROM's kopen zoals een encyclopedie en een woordenboek. Maar zorg er hoe dan ook voor dat een kind leert typen en ervaring met een computer opdoet.

De Californische overheid heeft samen met het bedrijfsleven alle 13.000 scholen aldaar op het Internet aangesloten, waardoor scholieren de nodige ervaring al kunnen opdoen. Dat project wil men uitbreiden naar heel Amerika.

British Telecom heeft een deal gemaakt met Tony Blair, de leider van de Labour-partij in Engeland, dat als Labour aan de macht komt, de regering samen met British Telecom een project zal starten om alle Engelse scholen op Internet aan te sluiten. Particulieren krijgen bovendien volgens dat plan de kans om tegen zeer aantrekkelijke tarieven de benodigde hardware aan te schaffen om zodoende van de elektronische snelweg gebruik te maken.®



Voor de situatie in het Nederlandse bedrijfsleven en de thuismarkt doet De Hond vervolgens een aantal aanbevelingen. Hij denkt daarbij aan regelingen om de mensen te helpen apparatuur aan te schaffen en opleidingen te volgen.



¯Investeringen in apparatuur moeten vanzelfsprekend gepaard gaan met even grote inspanningen in het onderwijs. Laten we het volgende doen:®



¯1. Het huidige onderwijssysteem leidt op voor de arbeidsmarkt van de jaren zestig. De onderwijsmethode en de inhoud van het onderwijs moeten daarom echt aansluiten op de wereld van de leerlingen (de generatie die interactief audiovisueel opgroeit) en op de arbeidsmarkt van de toekomst. Al aan het eind van de basisschool moeten leerlingen kunnen typen en weten wat een tekstverwerker is, wat spreadsheets kunnen betekenen, en hoe je informatie opzoekt op netwerken en met computertechnologie.

Natuurlijk wordt het onderwijs aantrekkelijker en effici‰nter als bepaalde (onderdelen van) vakken gedoceerd worden met behulp van video, CD-ROM en de elektronische snelweg. Dat hoeft niet noodzakelijk duurder te zijn dan met behulp van boeken. Het voordeel is dat CD-Rom en de elektronische snelweg interessante interactieve mogelijkheden bieden.

Het aantal apparaten op scholen moet dus omhoog (nu is er gemiddeld ‚‚n computer op dertig leerlingen) en docenten moeten er ook echt mee kunnen werken. Nog meer dan nu moet er educatieve software worden gemaakt. Wellicht kunnen scholen personen aantrekken van maximaal 25 jaar, die gedurende een schooljaar docenten en leerlingen begeleiden bij het computergebruik (een lesbevoegdheid lijkt me niet noodzakelijk, wel een korte test van de computervaardigheden).

Net zo goed als bedrijven hun doel en organisatie her-defini‰ren op basis van de beschikbare technologie ( Reinventing the company'3) zou het onderwijs dat moeten doen. Het onderwijs zou een dergelijke kwaliteitsverbetering wel kunnen gebruiken.®



¯2. Maar ook degenen die niet meer op school zitten, zullen behoefte hebben aan opleidingen. Het boeiende is dat de computer zelf een grote bijdrage kan leveren aan de opleiding. Toen V&D en Dixons in 1984 de Micro Computerclub Nederland (MCN) introduceerden, liet ik daarvoor direct software maken die de gebruiker vanaf het begin leerde om met de computer om te gaan. Iets dergelijks zou door de overheid gestimuleerd kunnen worden. Er zijn veel talentvolle ontwerpers en programmeurs die, samen met onderwijskundigen, zulke software kunnen maken voor mensen van uiteenlopende leeftijden, met verschillende achtergronden en verschillende niveaus.

Een investering van pakweg twintig miljoen gulden is genoeg om een pakket van vele modulen te maken dat gratis ter beschikking wordt gesteld aan iedereen die het wil gebruiken of exploiteren. Rondom dit pakket kunnen allerlei cursussen georganiseerd worden zodat niemand voor onoverkomelijke drempels komt te staan. Elke vorm van begeleiding is denkbaar, van klassikale lessen tot individueel onderwijs, en elke groep, van jong tot oud en van autochtoon tot allochtoon, kan meedoen. Als men maar gepusht wordt om zo snel mogelijk zelfstandig met de apparatuur om te gaan. Het opleidingspakket moet tegen lage kosten aan de cursisten aangeboden worden.® (pag. 197-198)





Maurice de Hond Dankzij de snelheid van het licht.

De digitale toekomst uitgelegd aan digikenners en digibeten. Uitgeverij: Het Spectrum, 1995, 219 pagina's, prijs Ÿ 24,90 ISBN 90 274 4777 2





Noten:



1 Maurice de Hond noemt meerdere malen het boek digitaal leven (oorspronkelijk titel being digital) van Nicholas Negroponte, uitgegeven bij Prometheus (prijs Ÿ 29,90, ISBN 90 5333 378 9).

Terwijl Maurice de Hond het gebruik van technologie centraal stelt, legt Negroponte op de technologie zelf de nadruk. Ook dit boek kan ik van harte aanraden.



2 Mijn dank aan Jane Baird van Uitgeverij Het Spectrum B.V. voor haar toestemming, om de bovenstaande pagina's integraal te mogen citeren. Het zijn de pagina's 177-179 en 197-198.



3 Tijdens de Anna van Rijn-lezing op 25 januari 1996 in Nieuwegein sprak Maurice de Hond over het onderwijs en technologie. In plaats van re-inventing the company' sprak hij van re-engineering the school': ook scholen zouden op basis van de mogelijkheden van de technologie hun onderwijsdoelen en -organisatie moeten herdefini‰ren.

Een aardig detail: Een mailtje aan Maurice de Hond via Internet, als reactie op zijn boek, resulteerde in zijn uitnodiging om de Anna van Rijn-lezing bij te wonen alsmede in toestemming om grote delen uit het boek te mogen citeren.



Verkiezingen
Copyright (C) 2002-2010 Leerlingen.com - Adverteren op Leerlingen.com - Privacy beleid